Gisteravond stapte ik in mijn tijdmachine op zolder en reisde back to the future, naar 2055.
Interview – December 2055
In gesprek met de kinderen van Petra de Boevere en Cees Liefting — 30 jaar nadat hun ouders een idee lanceerden dat niemand serieus nam.
De avond valt over de Westerschelde. De gondels van de 3S-kabelbaan glijden als lichtstrepen over het water.
Het is 2055, en wat ooit door sommigen werd weggewoven als “grappig” of “onrealistisch”, is nu de ruggengraat van Zeeland: de Lieftinglijn.
We spreken twee gezinnen die elkaar in 2025 nog niet kenden:
- Pepijn en Merijn, de zonen van Petra de Boevere
- Thomas, Annelot en Hanne, de kinderen van Cees Liefting
Nu, dertig jaar later, zijn hun verhalen met elkaar verweven — net als Zeeland zelf.
“Wij vonden het eigenlijk verkeerde prioriteiten, hoor.”
De kinderen van Petra kijken terug op 2025
Vraag: In 2025 geloofde niemand in de kabelbaan. Maar jullie zelf?
Pepijn:
“Wij al helemaal niet. Wij vonden vooral dat Ma verkeerde prioriteiten stelde.
Wij dachten: ‘Alles draait toch om geld? De winkel, de rekeningen…’
En dan zat zij ook ’s avonds op de bank plannetjes te schrijven, onderzoeken te lezen, lobby’s te doen.
Wij snapten daar niks van.”
Merijn:
“Wij zeiden regelmatig: ‘Ma, dit levert jou toch helemaal niks op?’
En zij zei dan: ‘Geld niet nee, geld is echter slechts een middel. Voor mij geen doel.’
Dat vond ik dus echt raar.”
Het gezin Liefting — ander huis, dezelfde energie
Thomas:
“Bij ons thuis was het niet anders. Vader was altijd bezig met Zeeland Tolvrij, met debatten, dossiers, overleggen.
Wij dachten vooral: waarom maak je het jezelf zo moeilijk?”
Annelot:
“Maar hij vond het leuk. Dat vergeet iedereen altijd.
Hij genoot er echt van om ergens voor te vechten.”
Hanne:
“Wij vonden het soms irritant, hoor.
Maar we zagen wel dat hij plezier had in zijn idealisme.”
Toen iedereen lachte — en de kinderen het óók niet zagen
Pepijn:
“Toen politici het hadden over ‘die skiliftclub van Zeeland’, schaamden wij ons eigenlijk. “Wel knap hoor dat je dat hier zomaar durft te vertellen” zei een raadslid smalend in 2025 over mijn moeder toen ze net een vurig betoog in de raadszaal had gehouden.
We konden haar niet eens verdedigen — wij begrepen haar zelf niet.”
Hanne:
“Onze vader werd óók uitgelachen. Hij haalde zijn schouders op.
Wij konden dat toen nog niet.”
Merijn:
“Onze ouders zagen iets wat wij nog niet konden zien.”
2032 — het moment waarop alles kantelde
Merijn:
“Toen de tunnel dicht moest voor renovatie, stond Zeeland stil.
Dat was het moment waarop Ma’s waarschuwingen ineens heel logisch werden.”
Pepijn:
“Dat was de eerste keer dat we naar elkaar keken en dachten:
‘Verdorie… ze had gewoon gelijk.’
Dat voelde vreemd, maar ook… trots.”
Thomas:
“Onze vader zei alleen: ‘Ja, precies daarom dus.’
Hij hoefde verder niets te zeggen.”
De mobiliteitsrevolutie van de jaren ’30
Annelot:
“De wereld veranderde snel: autonome shuttles, waterpods, hubs, BRT-lijnen.
Ineens dachten ook beleidsmakers in lichte, flexibele netwerken.”
Pepijn:
“En toen zagen we het: Ma was haar tijd vooruit.
Niet dromerig — gewoon te vroeg.”
De veerdienstcrisis van 2038–2040
Hanne:
“Drie winters vielen de veerdiensten massaal uit. Storm, personeelstekort, defecten…
Heel Zeeland stond vast.”
Pepijn:
“Toen konden zelfs de meest sceptische politici het idee niet meer wegwuiven.”
Waarom de kabelbaan er écht kwam
1. De cijfers wonnen
Pepijn:
“Het rapport van 2041 was keihard: sneller, goedkoper, betrouwbaarder.”
2. Het paste bij Zeeland
Thomas:
“Een deltaregio vraagt om elegantie, niet om beton.
Een luchtverbinding was precies goed.”
3. De politiek schoof door
Merijn:
“De generatie die lachte, was inmiddels al lang met pensioen.
En de nieuwe generatie vond een kabelbaan eigenlijk volstrekt logisch.”
De opening van 2049 — het moment dat telt
Merijn:
“Ma zat in gondel 1. Stil maar stralend.
Ze zei:
‘Dit is waarom je dus soms tijd moet maken die je eigenlijk niet hebt.’
Dat was zó typisch haar.”
Pepijn:
“We zijn zó dankbaar dat ze dit moment nog heeft mogen meemaken.”
Thomas:
“Onze vader keek naar de masten en zei:
‘Het lijkt alsof ze hier altijd al stonden.’
Hij kon zo trots kijken zonder iets te zeggen.”
De Lieftinglijn — een eerbetoon aan Cees Liefting
Annelot:
“Onze vader stond dertig jaar voor eerlijk reizen en tolvrije verbindingen.
De provincie besloot unaniem: de lijn moet de Lieftinglijn heten.”
Hanne:
“Hij kneep in onze handen toen de naam werd onthuld.
Het was precies genoeg.”
Thomas:
“De naam past. Het voelt vanzelfsprekend.”
Zeeland 2055 — de provincie die ze voor zich zagen
Pepijn:
“De Lieftinglijn is nu onderdeel van een compleet netwerk: autonome shuttles, waterpods, micromobiliteit…”
Hanne:
“En niemand noemt het nog een skilift.
Dat is het mooiste.”
Epiloog – December 2055
De lucht boven de Westerschelde is bijna paars wanneer de laatste gondels over de Lieftinglijn glijden. Het interview is voorbij, maar Pepijn en Merijn blijven nog even staan.
Pepijn:
“Het is apart… ik ben nu 61.
De leeftijd die Ma nog niet eens had toen ze met al die plannetjes bezig was.
En ik dacht toen alleen maar:
‘Waarom steek je zoveel tijd in iets dat niks oplevert?’
Nu begrijp ik het pas.”
Merijn:
“Ja. We dachten dat ze slechte prioriteiten stelde.
Maar het waren gewoon andere prioriteiten.
Betere, eigenlijk.”
Pepijn:
“Nu ik haar leeftijd heb, voel ik hetzelfde:
dat je gaat denken aan wat je achterlaat.
Aan wat groter is dan jijzelf.”
Merijn:
“Ma dacht vooruit.
Wij leven nu in wat zij heeft helpen bouwen.
Misschien is het nu gewoon onze beurt.”
Pepijn:
“Ze zou dat prachtig gevonden hebben.”
Een gondel zoemt zacht voorbij.
De toekomst lijkt even dichtbij — alsof die altijd doorgaat.