Het is al een paar maanden geleden dat ik met Disaronno mee mocht naar Chateau Fontpinot waar de Frapin cognac vandaan komt.
Het begon zoals zulke reisjes vaak beginnen: met collega-slijters, rolkoffertjes, je voorstellen aan wie je nog niet kent op Schiphol, een vlucht naar Bordeaux en daarna een huurauto. Arjan, de accountmanager van Disaronno – en onze leider- rijdt. Wij als vrienden van de show werden gereden.
Navigatie aan, een uurtje naar het noorden, schemering, wijngaarden. Het moment waarop je je weer realiseert wat een enorm prachtig beroep we toch hebben.
We arriveerden laat in de avond op Château Fontpinot.
Het was donker, en er was daar helemaal niemand.
Er was geen ontvangst. Er was geen uitleg. Er lag geen briefje. Er was echter helemaal geen sleutel nodig. De kasteeldeur was gewoon open. Gewoon open. Wachtend op ons. Ze zijn daar bij Frapin goed van vertrouwen.
Dat vonden wij best wel een beetje raar. We gingen op zoek naar lichtknopjes en zagen als eerste een imposante kasteeltrap met een luxe rood fluwelen traploper.
Op ontdekking
We voelden ons direct wel als Goden in Frankrijk. En ik — als enige vrouw in het gezelschap — was dus ineens kasteelvrouw.
We gingen op onderzoek uit, dwaalden door alle ruimtes, trokken kastjes en lades open.
We vonden in de keuken diverse kaassoorten en natuurlijk… een fles cognac. Frapin VSOP. In de vriezer.
Cognac uit de vriezer?
Cognac in de vriezer? Echt? Dat doet toch niemand?
Nou bij Frapin dus wel.
Maar goed, het was al laat, we wilden best iets drinken en die fles lag daar niet zomaar. Toch?
Dus we schonken in. De fles bleef op tafel en langzaam verdween de ijsaanslag en werd de cognac helderder, ook steenkoud was hij zacht en verrassend goed. Er volgden mooie gesprekken. Dat is wat een fles op tafel altijd wel doet.
Dat deze fles eigenlijk bedoeld was voor de volgende avond ontdekten we pas later. Maar goed — wat open is, is open. En er kon makkelijk nog een nieuwe fles op tijd de vriezer in..
Hup! Op naar de distilleerderij
Rise & Shine!
De volgende ochtend na het ontbijt – daar was wel ineens iemand die dat voor ons bereidde, Bonjour! -gingen we op pad.
Hier kwamen we voor, we bezochten de distilleerderij, de kelders en de vatenmaker.
Bij Frapin begint een vat niet bij een bestelling maar bij de boom.
De eik wordt gekapt, de stam direct verdeeld. De beste delen worden meteen geselecteerd. We bezochten de vatenmaker, deze tonnellerie werkt niet alleen voor Frapin maar maakt vaten voor meerdere cognachuizen, elk met hun eigen specificaties.
Hier worden geen standaardvaten gemaakt. De boom, de nerf, de droogtijd, de toast (het branden van het hout) bepalen samen het karakter van de uiteindelijke cognac. Het was indrukwekkend.
De kelders
In de kelders gebeurt daarentegen heel weinig. En dat is juist de bedoeling. Er is wel een verschil tussen ‘natte’ en ‘droge’ kelders.
Bij Frapin speelt het verschil tussen die natte en droge kelders een grote rol in de stijl van hun cognacs. In vochtige kelders verdampt vooral alcohol, waardoor de cognac zachter, ronder en eleganter wordt. In droge kelders verdampt juist meer water, wat zorgt voor kracht, spanning en aromatische intensiteit. Door eaux-de-vie bewust in verschillende kelders te laten rijpen en later zorgvuldig te blenden, stuurt Frapin op balans — geduldig en zonder pouf-pouf.
Ergens tussen die vaten staan ook kruiken en flessen met pré-phylloxera eau-de-vie.
Distillaten van vóór de druifluis, van vóór alles veranderde. Van die oeroude eaux-de-vie gaat nog altijd een klein beetje
in hun meest prestigieuze cognac.
François Rabelais — letterlijk aanwezig
Die cognac draagt de naam van François Rabelais, de beroemde schrijver, levensgenieter en voorouder van de familie Frapin. Zijn geest waart nog steeds rond op Chateau Fontpinot— dat voel je.
Eiffel
Alsof het allemaal nog niet genoeg was, bleek ook één van de opslagloodsen bijzonder. De spanten? Ontworpen door Gustave Eiffel. Ja. Die van de Eiffeltoren.
“Frapin, c’est pas du pouf-pouf.”
Patrice Pivateau,
Maitre du Chai Frapin
Pouf-Pouf
Tijdens het diner — met onder andere beef tataki — kwam Patrice Pivateau aan tafel. Met opnieuw een fles Frapin VSOP.
Patrice Pivateau is Maître de Chai bij Maison Frapin. In die rol bewaakt hij de stijl van het huis: van rijping en vatkeuze tot het gebruik van natte en droge kelders en het uiteindelijke blenden. Hij beslist wanneer een eau-de-vie moet wachten en wanneer ze klaar is — zonder opsmuk, maar met grote overtuiging.
In de praktijk is hij dus de smaakbewaker én verhalenverteller van het huis — degene die beslist wanneer iets klaar is en wanneer nog niet.
Precies zoals hij praat: zonder pouf-pouf (zoals hij zelf zegt), maar met overtuiging.
“Frapin, c’est pas du pouf-pouf.”
Geen opgeklopte luxe, geen stoere marketingpraat, maar vakmanschap en een historie dat je niet verder hoeft uit te leggen. Dat proef je gewoon.
Enfin, Frapin VSOP uit de vriezer dus. Voor de tweede avond op rij. Hij zette de fles midden op tafel en zei:
“Drink hem bij het eten. Laat hem langzaam opwarmen. Elke slok wordt anders.”
En terwijl de avond vorderde, we nog veel meer bijzondere Frapins mochten proeven bij de gerechten, vertelde hij honderduit. “Frapin, c’est pas du pouf-pouf.”
Eigen druiven. 100% ugni blanc. Alles van eigen landgoed. Geen aangekochte eau-de-vie. Wat je proeft, is vakmanschap en ’terroir’.
Dit vergeet ik nooit meer
Op reisjes als deze leer ik toch altijd weer nieuwe dingen. Ik zie nieuwe dingen, hoor de verhalen van de makers, ik proef de sfeer, en proef de producten bij de oorsprong. Het zijn altijd ervaringen voor het leven die ik nooit meer vergeet.
Persoonlijk was voor mij de Frapin VIP XO de favoriet, met een prachtige complexe gelaagdheid, warm en rond met een lange afdronk. Wist u trouwens dat de dop van de Frapin VIP XO gestyleerd is naar de vorm van het hoofddeksel van François Rabelais?
En die prachtige single casks? Indrukwekkend, absoluut maar voor mij persoonlijk wat te heftig door het hoge alcoholpercentage.
Voor wie nieuwsgierig is geworden: in onze webshop vind je alle Frapin-cognacs die we voeren.
Frapin? Dat blijft allesbehalve pouf-pouf.
